مردم شيعه خواهند دانست كه نماز گزاردن با نعلين سنّت است و قائل به آن خواهند شد ، چه راوى مذكور از اعيان اصحاب امام جعفر صادق عليه السّلام است و موثوق به اقوال و افعال ايشان است . مترجم گويد : « ببايد دانست كه قول امام عليه السّلام كه يقال من السّنّة خالى از خفائى نيست ، چه دأب و شعار ائمّهء ما عليهم السّلام اين نبوده است كه القاء احكام شرعيّه و مسائل دينيّه را به اين عبارت كه يقال كذا و كذا كه اشعار به عدم جزم حكم مىكند ادا نمايند ، بلكه كلام خود را وقف القاء احكام شرعى و امور دينى داشته به اوضح وجهى بيان مسايل مىفرموده‌اند ، پس ارتكاب خلاف دأب و عادت خود كه درين حديث از ايشان وقوع يافته است محتاج به توجيه است ، و ازينست كه مصنّف - قدّس سره - در مقام توجيه آن در آمده است و در حاشيه نيز اشاره به آن كرده ، گفته است كه : چون كلام امام عليه السّلام خالى از خفائى نبود بنا بر اين ما در توجيه كلام آن قدوهء انام - عليه الصّلاة و السّلام - گفتيم كه ظاهر كلام امام عليه السّلام آنست كه اراده كرده باشند به كلام مذكور معنايى را كه سبق سمت گزارش يافت - و اللَّه أعلم بمقاصد أوليائه . و مخفى نماند كه مصنّف - قدّس سره - در حاشيه كلامى ايراد كرده كه ترجمهء آن بنا بر تنقيح كلام و توضيح مرام سمت انتظام مىيابد و آن اينست كه : ظاهر اين حديث صريح است در آنكه نماز گزاردن با نعلين سنّت است به شرطى كه نجس نباشد ، و اگر چه از جمله چيزهائى است كه نماز گزاردن در نجسى كه ممّا لا تتمّ الصّلاة فيه جايز است « 1 » ، نهايتش چنان كه مخفى نيست ممكن است كه بحث كرده شود در آنكه نعل عربى تنها بىشراك آن كه عبارت از بندهاى آن باشد از جملهء ممّا لا تتمّ الصّلاة فيه است و نماز در آن كردن جايز است ، امّا با بند ممّا لا تتمّ

--> ( 1 ) ترجمه قدرى نارساست ، و به اين عبارت واضح‌تر است : اگر چه نماز گزاردن در نجسى كه به تنهائى نمىتوان در آن نماز خواند جايز است ، و مسألهء مورد بحث از آن موارد است ولى استثناء در اين مورد جايز نيست .